Türkiye’de gündem hiç bitmiyor. Bir sabah ekonomi konuşuyoruz, öğlen siyaseti, akşam güvenliği… Ertesi gün başka bir tartışma başlıyor ve önceki günün gündemi birkaç saat içerisinde unutuluyor. Ama bütün bu gürültünün içerisinde değişmeyen bir gerçek var: Vatandaş artık söylenenlerden çok yaşadığı hayata bakıyor.
Çünkü mutfakta hissedilen enflasyon, televizyon ekranındaki rakamlardan çok daha gerçek. Bir emekli markete girdiğinde, bir genç ev kiralamaya çalıştığında, bir aile çocuğunun eğitim masraflarını düşünürken bu ülkenin ekonomik tablosunu zaten görüyor. Türkiye ekonomisinde enflasyonla mücadele sürerken, para politikası ve fiyat istikrarı gündemin merkezinde bulunuyor. Ancak ekonominin başarısı yalnızca enflasyon oranlarının gerilemesiyle ölçülmemeli. Asıl mesele, bu iyileşmenin vatandaşın sofrasına, cebine ve geleceğe dair beklentisine ne zaman yansıyacağıdır. Çünkü vatandaşın sorusu çok basit: “Ben ne zaman rahatlayacağım?”
Bu soruya verilecek cevap, belki de Türkiye’nin önündeki en önemli siyasi ve ekonomik sınavdır.
SİYASETTE KAVGADAN ÇOK GÜVENE İHTİYAÇ VAR
Türkiye siyasetinde yıllardır süren sert dil toplumu yordu. İktidar-muhalefet tartışmaları, parti içi mücadeleler, sosyal medyadaki siyasi atışmalar derken vatandaşın önemli bir bölümü artık aynı tartışmaları tekrar tekrar dinlemek istemiyor. İnsanlar siyasetçiden bağırmasını değil, çözüm üretmesini bekliyor. Bir siyasetçi diğerine ne kadar sert söz söylerse söylesin; pazardaki fiyat düşmüyorsa, kira ucuzlamıyorsa, genç iş bulamıyorsa vatandaş açısından o tartışmanın karşılığı sınırlı kalıyor.
Türkiye’nin bugün ihtiyacı olan şey daha fazla siyasi gürültü değil. Daha fazla güven. Adalete güven. Ekonomiye güven. Devlet kurumlarına güven. Geleceğe güven. Ve en önemlisi, birbirimize güven.
“TERÖRSÜZ TÜRKİYE” UMUDU
Türkiye’nin güvenlik ve toplumsal barış açısından önündeki önemli başlıklardan biri de “Terörsüz Türkiye” hedefi. Bu hedef, yalnızca siyasi bir proje olarak değil, Türkiye’nin geleceği açısından toplumsal bir mesele olarak değerlendirilmelidir. Çünkü terörün olmadığı, gençlerin ölüm haberleriyle büyümediği, insanların kendisini daha güvende hissettiği bir Türkiye hepimizin ortak beklentisidir.
Ancak böyle büyük hedefler siyasi sloganların ötesine geçebilmelidir. Toplumun tamamını ikna eden, şeffaf, hukuk zemininde ilerleyen ve Türkiye’nin ortak geleceğini gözeten bir süreç gerekir. Çünkü Türkiye’nin en büyük ihtiyacı yeni ayrışmalar değil, ortak bir gelecek duygusudur.
GENÇLERİ KAYBETME LÜKSÜMÜZ YOK
Bugünün Türkiye’sinde belki de en fazla üzerinde düşünmemiz gereken konu gençler. Üniversiteyi bitiren genç, “Nasıl iş bulacağım?” diye düşünüyor. İş bulan genç, “Bu maaşla nasıl ev kuracağım?” diye soruyor. Evlenen genç, “Çocuğuma nasıl daha iyi bir gelecek sağlayacağım?” endişesi taşıyor. Bir ülkenin gençleri geleceği hayal etmek yerine gelecekten korkmaya başlıyorsa, burada yalnızca ekonomik değil, toplumsal bir mesele vardır.
Gençlere “Sabredin” demek yetmez.
Onlara fırsat vermek gerekir. Liyakat gerekir. Adalet gerekir. Üretim gerekir. Ve en önemlisi, “Bu ülkede benim de bir geleceğim var” duygusu gerekir.
ÜLKENİN GELECEĞİ MUTFAKTA ŞEKİL ALIYOR!
Türkiye artık sürekli geçmişi tartışarak geleceği kuramaz. Kim ne dedi? Kim kime cevap verdi? Hangi parti ne söyledi? Hangi siyasetçi hangi açıklamayı yaptı? Bunların hepsi gündemin bir parçası olabilir. Ama ülkenin esas gündemi bunlardan çok daha büyük.
Daha güçlü ekonomi. Daha adil hukuk sistemi. Daha kaliteli eğitim. Daha üretken sanayi. Daha güçlü tarım. Daha mutlu gençler. Daha huzurlu bir toplum.
Türkiye’nin bütün bunları yapabilecek gücü var. Sorun, potansiyelimizin olup olmaması değil. Sorun, bu potansiyeli ortak bir hedef etrafında ne kadar doğru kullanabildiğimiz. Bugün siyasi görüşümüz ne olursa olsun aynı pazara gidiyoruz. Aynı elektrik faturasını ödüyoruz. Aynı trafik içerisinde kalıyoruz. Aynı çocukların geleceğini düşünüyoruz. Aynı ülkenin yarınını bekliyoruz. O halde belki de artık birbirimize sürekli “Sen yanlışsın” demek yerine, “Bu ülkeyi nasıl daha iyi hale getiririz?” sorusunu sormanın zamanı geldi.
Çünkü Türkiye’nin kaybedecek zamanı yok. Vatandaşın da sabrı sonsuz değil. Siyasetin görevi toplumu birbirine düşürmek değil, toplumun sorunlarına çözüm üretmektir. Ekonominin görevi sadece tabloları düzeltmek değil, insanların hayatını kolaylaştırmaktır. Devletin görevi ise vatandaşına güven vermektir.
Ve gazeteciliğin görevi…
Bütün bu tartışmaların arasında insanı unutmamaktır. Çünkü Türkiye’nin gerçek gündemi ne Meclis koridorlarında, ne televizyon stüdyolarında, ne de sosyal medyada başlıyor. Türkiye’nin gerçek gündemi mutfakta başlıyor. Ve Türkiye’nin geleceği de orada şekilleniyor.
Bilmem anlatabildim mi?
Sağlıcakla kalın..
